Poprzednio...
Potrafisz zrobić to, co tu opisałaś?
Wpisałabym się do księgi rekordów.
Głupi bachor!
Przyniosłeś to gówno do mojego domu?
Wiesz, że mnie obserwują?
To ważna technologia.
- Czy chodzi o coś innego? - Musisz ich poprowadzić.
Poprowadź przeciwników Republiki Ziemi.
Witaj, mój drogi.
Powinieneś był uczynić mnie partnerem.
Widzę mocne, białe światło.
Mężczyznę, który mnie zgwałcił.
Nie powiedziałam narzeczonemu.
Connor nic nie wiedział.
- Connor Lang? - Tak.
Znałeś go?
Poważnie?
Halo?
Kto tu jest?
Amando...
jesteś moja.
Zauważyłaś jakieś znaki szczególne?
Rozpoznałaś rasę?
Nie widziałam twarzy.
Świece zgasły, drzwi się otworzyły i wparował do środka.
Mówił coś?
- Moje imię. - Więc cię znał?
Byłam burmistrzem. Wszyscy mnie znają.
Coś przede mną ukrywasz.
Lata temu w Nowym Jorku zaatakował mnie mężczyzna.
Nie widziałam twarzy, ale myślę, że to był on.
Wiem, to niemożliwe.
Ale nawet gdyby jakimś cudem
podążał za mną, to po co?
- Ale... - Dobra.
Kiedy go dopadnę, a to zrobię,
wypchniesz go z wyższego piętra.
A tymczasem...
chcesz, żeby Tommy lub Irisa ci towarzyszyli?
- Nie trzeba. - Na pewno?
Po prostu go złap.
- Tak zrobię. - OK.
Chodź.
Idziemy.
„A sprawiedliwy mąż
wyciął kłamstwa
z serca żony
i przygotował świętą ucztę”.
To ta przypowieść o mężu, który ugotował niewierną żonę
i podał ją na kolację?
- Jest inspirująca. - Obrzydliwa.
Co Kastitjanie mają z głową?
- Wiem, że jesteś zły na Stahmę. - To derunjo.
Nastawiła syna przeciwko mnie i przekabaciła moich ludzi.
W ogóle nie miałeś w tym udziału.
Po czyjej jesteś stronie?
Jako twoja przyjaciółka, a nie masz ich wiele,
nie chcę widzieć, jak po raz kolejny sam siebie sabotujesz.
Za takie odzywki mogę zabić.
Pierwszy krok to przyznanie się do problemu. Dobrze.
Spal te szalone pisma
i napraw rodzinę od środka.
Chciałbym.
Naprawdę?
Popełniłem zbyt wiele błędów.
Stahma nie przyjmie mnie z powrotem.
Jeśli się bardzo postarasz, znajdziesz sposób.
Jesteś mądry. Jak na Kastitjanina.
Meh Yewll.
Wizyta domowa?
Czyli arki spadły.
- Lev. - Kopę lat.
Nie wiedziałam, czy mnie poznasz.
Nie jesteś tu mile widziana.
Przebaczenie to cecha boska.
Ludzka, a do nich nam daleko.
Wystarczająco długo uczyłyśmy się ich mowy,
wkuwałyśmy slang,
zapoznawałyśmy się z idiomatyką.
- W celach medycznych. - Żeby nam ufali.
Dopóki ich nie uśpimy i nie potniemy w imię nauki.
Miło było cię widzieć.
- Meh. Skarbie. - Do widzenia.
- Chcesz wiedzieć, co tu robię? - Nie.
Nie ciekawi cię to?
Dobra. Co?
Umieram.
BEZPIECZEŃSTWO
Jesteś niespokojna.
Mam zszargane nerwy.
Rozumiem.
Nie wiesz, przez co przechodzę.
Wiem. Chodzi o siostrę.
- To nie ma związku z Kenyą. - Jasne, że ma.
Umiała okazywać miłość.
Ty nie kochasz. Nawet byś nie potrafiła.
Jak możesz?
Jesteśmy tacy sami. Na nikim nam nie zależy.
Po prostu dobrze udajemy.
- Nieprawda. Zależy mi na tobie. - Nie.
Idziemy przez życie bez zobowiązań.
Nasze związki kończą się katastrofą.
Mnie się to podoba, bo wolę nie komplikować seksu.
Nie mów, że ci na mnie zależy, bo tego nie chcę.
Nie kochałem twojej siostry, a już na pewno nie kocham ciebie.
Bo i jak?
Jesteś wybrakowana.
W łóżku nie było tego ognia.
Nie musiałbym myśleć o niej.
Pierwszy raz to gra wstępna.
Za drugim razem cię zniszczę.
Jesteś moja, Amando.
Tak...
- Nie czujesz się dziwnie po adreno? - Okropnie wyglądasz.
Jakieś skutki uboczne? Może miałeś złą partię?
- Wejdźmy do środka. - Odpowiedz.
Mam adreno bezpośrednio od Varusa Soleptora.
Całkowicie czyste.
Więc może oszalałam.
Hej.
Co cię gryzie?
Widziałam coś, co nie mogło mieć miejsca.
Myślałam, że ktoś mnie śledzi.
- Widziałam Nolana, ale... - Ale?
- Nieważne. - Amanda.
Przeszłaś straszną traumę.
Churchill, zabierz ją do McCawleya.
- Dobrze. - Nie.
- Nie trzeba. - Potrzebujesz ochrony.
- Nic mi nie jest. - Bez dyskusji.
Idźcie przygotować tangbark.
- Nie powinni zajmować domu Rafe'a. - Zasłużył na to.
Kłamał. Ukrywał przestępcę. Nolan także.
Nolan robił, co uważał za słuszne.
- Będziesz go bronić. - Do śmierci.
No dobra.
Przeszukałem twoje mieszkanie.
Przekopałem całe, szukając śladu napastnika.
Wiesz, co znalazłem?
- Nic. - Dokładnie.
Podejrzewasz, że sama wybiłam szybę.
Możesz to wyjaśnić?
Nie.
Ale znalazłem to.
Halucynacje nie są skutkiem ubocznym adreno.
To moja jedyna teoria.
Przepraszam, jestem zmęczona. Muszę pobyć sama.
Dobrze.
W porządku.
To chyba żarty.
Gdzie są prysznice?
Prysznic? Spadająca woda?
Nie wiesz, o czym mówię.
Prysznice są dla najniższych liro.
- Przygotuję wodę. - Poradzę sobie.
To przywilej służyć ojcu Favi Christie.
Jest wspaniałym człowiekiem.
Chyba ją zatrzymam.
A tak w ogóle...
miło, że to mówisz.
Kupię sobie taką.
Co?
Nie bój się.
Chciałam powitać cię w naszym domu.
Mogłem zostać w NeedWant. Mówiłem Christie, że...
Miała rację, chcąc mieć ojca blisko.
Nie chciałabym, by ojciec mojej hanya tavo spał w burdelu,
podczas gdy my mamy wolny pokój.
To tymczasowe, dopóki nie znajdę czegoś swojego.
Do tego czasu zadbamy o twój komfort.
A niech mnie.
Możesz się zakryć?
Proszę?
Wiesz, czemu Kastitjanki mają na sobie koraliki podczas kąpieli?
- Nie. - Tylko mężowie mogą widzieć je nago,
jak je Rayetso stworzył.
Ludzie pod wieloma względami są bardziej wyzwoleni.
Nie pod każdym.
Wiem, że rok temu kazałeś pobić Alaka
i groziłeś mu jeszcze większą krzywdą,
jeśli pozostanie w biznesie rodzinnym.
Zapewniam, że jest tylko pionkiem
koniecznym ze względu na naszą ortodoksyjną kulturę.
Ja prowadzę ten biznes.
Dobrze wiedzieć. Chyba.
Mówię ci to,
bo chcę, by twoja relacja z Alakiem
była silna.
Datak zniknął z naszego życia,
a ty, Christie
oraz dziecko jesteście moją rodziną.
Mam nadzieję, że rozważysz zostanie tu na stałe.
Zastanowię się.
Koniecznie.
A w międzyczasie...
ciesz się kąpielą.
- Dzień dobry. - Odejdź.
Niestety nie mogę.
- Powiedziałem coś. - Zrób przejście.
Powiedz, co chcesz, i wyjdź.
Ledwie mogę mówić. Ten puvako rozciął mi wargę.
- Należy mu się podwyżka. - Nie jesteś tu mile widziany.
Ze skruchą noszę siniaki wyniesione z tej lekcji.
Ale przyszedłem... McCawley.
Datak.
- Co on tu robi? - Należy do rodziny.
Pottinger wyrzucił mnie z domu. Nie byłem chętny, by tu nocować,
ale twoja żona, lub raczej była żona, mnie przekonała.
Pożyczyłem twoje kapcie.
Nie masz nic przeciwko?
O czym mówiliśmy?
„Upadły mężczyzna padł na kolana, a Rayetso do niego przemówił:
Choć grzechem jesteś pokryty, twoi potomkowie będą wolni od niego”.
„W imię mego nienarodzonego wnuka
solę te płatki kwiatów
własnymi łzami
i krwią”.
„Upadli powstaną
i zostaną przyjęci z powrotem”.
Zacytował pismo, udał skruchę i przyjmiesz go z powrotem?
Wielu elementów naszej kultury nigdy nie zrozumiesz.
Nie poprosił o powrót w roli tandabola, głowy rodu.
Ludzie nazwaliby to prawem do odwiedzin.
- To taka zdrowaśka. - Oparzył Alaka.
Zmiażdżyłeś synowi rękę!
- Odpuść. - Tu chodzi o prawo.
Nie zbliży się do mojego dziecka.
Dopełniono protokołu shishinolo.
Żądam prawa do ochrony mojej linii krwi.
Jesteś ohydnym trollem.
Każda rodzina miewa gorsze momenty.
Sam trafię do drzwi.
Słyszałeś?
Tommy...
ktoś tam jest.
Zostań tu.
Tommy?
- To nie zwłóknienie wulokockie. - A jednak.
To niemożliwe. Robak miał zabijać tylko ludzi.
Może zmutował.
Wiem tylko, że powoli mnie zabija.
- Mamy surowicę. - Myślisz, że nie próbowałam?
- Nie działa na Indogenów. - Na pewno coś pominęłaś.
Znam kogoś w hrabstwie Marin.
Nie przyszłam po lek.
Tylko po przebaczenie.
Cierpisz też na demencję.
- Zanotuję to. - Meh.
- Nie bądź taka. - Jaka? Jak ja?
Dokładnie.
Przyszłam się pożegnać.
Pożegnania się przereklamowane.
- Podwiń rękaw, pobiorę próbkę. - Nie.
Chodźmy się przejść.
Niech stracę.
Yewll nie odpowiada.
Nie zasypiaj, Tommy.
Drzemka ze wstrząśnieniem mózgu to kiepski pomysł.
- Oberwałaś. Pokaż. - Nie trzeba.
- No pokaż. - To nie moja krew.
Widzisz? Kula chybiła.
To czyja? Jest na całej ręce i podłodze.
Gdzie Amanda?
Uciekła.
Jest przerażona.
Nie wierzy temu, co widzi. Za długo bierze.
To czemu jej nie szukamy?
Cześć, Defiance. Oto nadzwyczajny komunikat od najlepszego stróża prawa.
Jeśli ktoś zobaczy Amandę Rosewater, niech się z nim skontaktuje.
Znacie numer.
Dzwońcie.
- Wybacz, szukałam... - Męża.
- Tak. - Mamy tu biuro osób zaginionych.
- Nie odbiera komunikatora? - Skąd wiesz?
Pracuję dla niego.
Trudno się z nim skontaktować.
Nigdy nie wiem, co robi.
Chyba magia nowożeńców pryska.
Pomogę ci go znaleźć.
Zaraz mam przerwę.
To tak Alak skaleczył się w rękę?
Przez tatę?
Możesz w to uwierzyć?
Dziś prawie wpełznął z powrotem w łaski Stahmy.
Kastitjanie są szaleni.
Mieszkam w ich domu, uczę się języka,
gotuję to ohydne jedzenie, a wciąż traktują mnie jak obcą.
Ale Datak może się zrehabilitować.
Nie rozumiem ich.
Możesz nauczyć się rytuałów,
ale musisz wejść w ich skórę, jak mawiają nocne recepcjonistki.
Jak mam to zrobić?
Pobaw się ze mną.
O czym mówisz?
To tajemnica.
Favi Tarr, za czym się pan rozgląda?
Za czymś nietypowym.
Dobrze się pan posługuje językiem.
I to na różne sposoby.
Chodźmy na górę.
Pokój z szampanem.
Masz bardzo iratjański oddech.
Czego chcesz?
Współpracy z twoimi szpiegami.
Twoja użyteczność zmalała wraz ze spadkiem pozycji w mieście.
Za to twoja żona hojnie wspiera nasze działania.
Zastanawiałem się, czy iratjańskie bóstwo
obdarzyło cię równie pięknym umysłem, co ciałem.
Ale widać Irzu jest skąpy.
Wykluczenie Dataka Tarra z wyścigu to błąd.
Dość.
Mam klientów. Prawdziwych.
Czego chcesz od Kolektywu Wotan?
Zastanówmy się najpierw, co mam do zaoferowania.
Defiance nie jest stabilne politycznie.
Odpowiednie sojusze, w których mogę pośredniczyć,
wpłyną na kierunek zmian.
W jakim kierunku chcesz zmierzać?
Z dala od Republiki Ziemi.
Zamieniam się w słuch.
Gdyby kamery działały, znaleźlibyśmy ją.
Podobno od dwóch tygodni niebieski diabeł jest nie do dostania.
A jednak Amanda ciągle ma towar.
Chcesz to skomentować?
Jest dorosła. Pomagam jej po koleżeńsku.
Ja widzę to inaczej.
Widzę gościa, który żeby zaliczyć kobietę,
zrobi z niej ćpunkę.
Amanda by cię za to uderzyła.
Zgadza się.
Ale jej tu nie ma.
Może ty mnie uderzysz, żeby bronić jej honoru?
Zapytam tylko raz. Dodałeś jej coś do adreno?
Halucynogeny albo wotańską pigułkę gwałtu?
Zwalniam cię.
Za późno na to.
Co to ma znaczyć?
Zrobiłeś coś Amandzie.
Jeśli chcesz zabrać mi odznakę, musisz mnie zabić.
Niezły pomysł.
Śmiało. Tylko się przyłóż.
Dziewięć miesięcy temu umarłem.
Nie przyjęło się. Nie żartuję.
Connor.
To jeszcze nie koniec.
- Hej! - Znaleźli Amandę!
Cześć, szefowo.
Amanda.
Amanda. Spójrz na mnie.
Słyszysz mnie?
Amanda?
No dalej.
Connor?
Znalazłem włos. Mój.
- Wziąłeś moją szczotkę. - O czym mówisz?
Czy choć raz możesz zachować się jak mężczyzna?
To nie jest naprawdę. Nie żyjesz.
Zmarłeś w tym mieście. Zastrzelił cię iratjański terrorysta.
Chyba w to nie wierzysz.
Mój zabójca jest oczywisty. Wystarczy spojrzeć na fakty.
- Co? - To nie w twoim stylu.
Prawda jest twoim wrogiem.
Każe ci patrzeć na nieprzyjemne rzeczy.
- Zamknij się. - Weź Amandę.
Nasza dziewczyna.
Taka piękna.
Uznałeś, że mając ją, będziesz jak ja?
Nigdy ci się to nie uda.
Zapomniałem podziękować za zegarek. Bulova. Ze starego świata.
Choć to nieco dziwne. Prawie cię nie znam.
To w ramach przeprosin?
To był prezent.
Licealna miłość.
Pierwszy rok Nilesa. Urocze.
Wiesz, że się z ciebie śmialiśmy?
Wszyscy szóstoklasiści. To było oczywiste.
Śmiałeś się?
Owszem.
Cóż mogę powiedzieć? Miałem 17 lat. Wtedy mnie to bawiło.
Życie było fajniejsze, zanim Kolektyw Wotan zniszczył planetę.
Nie pamiętasz, jak mnie objąłeś?
Mówiłem, że będzie dobrze i Wotanie nas nie skrzywdzą.
- Kłamałeś. - Tak.
Najgorsze było to, co zrobili Colemanowi.
Nie pogodziłem się z tym.
Chyba...
Być może...
- Dlatego taki jestem. - Nie.
Niektórzy ludzie od urodzenia są nieudani.
Dlatego się we mnie wpatrywałeś i ukradłeś włos z mojej szczotki.
Dlatego pojechałeś za mną do Nowego Jorku.
Jesteś chorym zboczeńcem, który zasługuje na śmierć.
Ciągle dotyka tyłu głowy. Sprawdźmy, co tam ma.
Obróćmy ją.
Widziałem to na żołnierzach.
Implant ego. Ten jest wadliwy.
- Jeśli go nie wyciągniemy, Amanda umrze. - Co to jest?
Implant wojskowy. Wtapia się w ciało i pobiera informacje.
Nie miały pomagać w walce?
Nie uszkodzone. Zepsuty komponent
może zatrzymać serce lub złamać kręgosłup.
Walczyłeś w Bladych Wojnach?
Jak wszyscy.
Yewll!
Gdzie ona jest?
Tyle się zmieniło od naszego przybycia.
Mieliśmy zmienić ten świat i nam się udało.
Jest piękny.
Przybyliśmy zniszczyć planetę i to zrobiliśmy.
To miasto śmierdzi.
Nie jesteś już poetycka.
- A kiedykolwiek byłam? - Tak.
„Nasze ciała były świątynią,
a nasze modlitwy były tak piękne,
że sam Bóg zapłakał”.
Moja Meh Yewll.
Umiałaś mnie rozczulić.
Napisałam to, żeby cię przelecieć.
Udało się.
Wybaczysz mi, że cię zostawiłam?
- Tęskniłam. - Musiałam odejść.
- Przez to, co zrobiłyśmy. - Nie byli zwierzętami.
Byli tacy jak my. Mieli imiona.
- Marzenia, nadzieje, plany. - Wiem.
- Zabijałyśmy dzieci. - Wiem!
Patrzyłyśmy, jak umierają, a potem żartowałyśmy.
Wisielczy humor.
To cię zmieniło.
Odsuwałaś się ode mnie. Kiedyś mówiłaś,
że dotyk może leczyć.
Uleczę cię.
I będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Już rozumiem.
Co?
Nie pamiętasz.
Czego?
Twój uporządkowany mózg próbuje przetworzyć to, czego nie da się wyjaśnić.
Pamiętasz, że odeszłam,
ale nie pamiętasz, jak.
Nie chcesz pamiętać.
Lev.
Zmarłam osiem lat temu.
Podcięłam sobie żyły i zostawiłam cię z poczuciem winy.
- Powiedz, że mi wybaczasz. - Tak.
Chodź ze mną.
Nie mogę.
Możesz.
Złap mnie za rękę.
Będziemy razem.
- Ma płytki oddech. - Yewll nie ma.
- Musimy operować. Pomóż mi. - Robi się.
- Chodź. - Dokończ przygotowania.
Gotowe? Dobrze.
Mgła jałowa.
- Robiłeś to już? - Jasne. Dawno temu.
Pacjent przeżył?
Chcesz zburzyć moją pewność siebie?
Wybacz.
Rany.
Mam go.
Co?
Nie pamiętam, czy przeciąć urządzenie, czy dookoła niego.
- Jak to? - Nie robiłem tego osobiście,
ale chyba dookoła.
- Zrób to. - Dobra.
Nie!
Najpierw natnij urządzenie. Samo wyjdzie.
Gdzie się podziewałaś?
Szybki numerek.
Odetchnij. Zaszyję.
Widzisz?
Nie mogę w najbliższym czasie umrzeć.
Czemu?
Bo mnie potrzebują.
To moja pokuta.
Częstuj się, Datak.
Zamówić ci coś jeszcze?
Herbatę na uspokojenie.
Nie uwierzysz, co mnie dziś spotkało.
Mam nadzieję, że w moim domu zaznałeś pocieszenia
w tym trudnym czasie.
Wyglądam na nieszczerego?
Taką po prostu masz twarz.
Dobrze, że w pobliżu jest silny mężczyzna,
podczas gdy ja i Stahma przechodzimy przez okres prób.
W końcu jesteśmy rodziną.
No dobra.
Czego chcesz?
Chcę odzyskać miejsce w rodzinie.
Wysoko mierzysz.
Wiesz, jak ważna jest dyscyplina.
Wychowałeś troje dzieci.
Ale najważniejsze jest zachowanie granicy. Żałuję...
- że z Alakiem ją przekroczyłem. - Tak sądzisz?
Chcę naprawić stosunki z synem i Christie.
Możesz pomóc ją przekonać. Oczywiście w swoim czasie.
Czemu miałbym ci pomagać?
Słyszałem, co się stało z synami Ruperta, Hyattem i Josefem.
Dobrze znałeś tę rodzinę.
Tak.
To prawda.
Republika Ziemi...
dużo wam odebrała.
Umysły, domy.
Ciężkie czasy.
Jedna osoba nic nie zdziała.
Dowiedziałem się tego, kiedy zadźgałem pułkownika Marsha nożem do listów.
- To było bezmyślne. - Być może.
Ale gdybym miał tysiąc noży
i tysiąc silnych dłoni, które by je trzymały...
Rozmawiam z Kolektywem Wotan.
- Na temat? - Broni.
Moje życie zmieniło się na gorsze, odkąd Republika Ziemi się tu pojawiła.
Czas odzyskać to miasto.
Co ty na to?
Wciąż tu siedzisz.
Tak.
Martwiłem się o ciebie.
Nie byłam sobą.
Wiem.
Jak się ma Tommy? I Irisa? Nie wierzę, że ją postrzeliłam.
Tommy ma twardą czaszkę, a Irisy nie trafiłaś.
Trafiłam.
Widziałam wyraźnie...
Miałam halucynacje.
Tak.
- Hej. - Przestań.
Przepraszam.
To, co widziałaś...
Co być może słyszałaś z moich ust...
Wiesz, że to nie było naprawdę?
Jak do tego doszło?
Albo trafiłaś na kogoś, kto miał wadliwy implant
i o tym nie wiedział, albo...
Albo?
Ktoś ci go wszczepił celowo.
Kto?
Obiecałaś, że zabieg będzie bezpieczny.
A ty obiecałeś urządzenie zgodne z protokołem Pristine E6,
a nie odpad z odzysku.
Zrobiłem, co mogłem.
Tak czy inaczej, zadziałało.
Najważniejsze wspomnienia Amandy
zostały skopiowane do mojej bazy danych.
Jesteśmy gotowi na kolejny krok.
To dobrze.
Bardzo dobrze.
A jak ego znalazły się w nas?
Czasem się to dzieje na polu walki.
Ego rozpada się na małe odłamki
i zagnieżdża w różnych żołnierzach.
Podczas iniekcji musiało dojść do uszkodzenia ścianek.
Cząsteczki szukały nowego gospodarza.
I znalazły nas.
Dlatego takie zabiegi przeprowadza się w laboratorium,
w kontrolowanym środowisku.
Moje wspomnienia.
- Zgrały się gdzieś? - Nie.
- Nie zostały nagrane. - A co...
Z tym w mojej głowie?
Wyciągnęłam go.
I zniszczyłam.
Co zrobisz?
Zostawisz go?
Wyciągnę.
Ale nie teraz.
Dlaczego?
Bo nie chcę się z tobą żegnać.
Tekst polski: Kinga Stańdo